Susubok lang!

Image

 

Andito na naman ako. Umaasa.

Siguro dala na rin ng edad at dala na rin ng isiping napapanahon na para masubukan ko namang magkaroon ng karelasyon. Totoong karelasyon.

Pero di ko alam kung dapat ko bang pagtiwalaan ang sarili ko lalo na pagdating sa kanya.

Oo. Balik na naman ako sa pag-iisip na maaring maging kami ng una kong pag-ibig. Buhay na naman sa akin ang proverbial “first love never dies”. Pero ang masaklap, gustung-gusto ko ang ipinapahiwatig niya sa akin ngayon.

Matagal na kaming nagpapatintero sa larangang ito.

Magkaibigan kami, it’s a given. Magkakilala na kami simula pa noong high school. Pwede mong sabihing semi-barkada ko siya since we are in the same circle dahil sa org na sinalihan namin. Alam ko ang ilan sa mga feats niya sa larangan ng pag-ibig. Pahapyaw man niyang nakukuwento o ipinaparating sa akin ng mga common friends namin.

Sinubukan ko ring tawirin ang boundary ng pagkakaibigan namin sa pag-asang baka kung malaman niyang may gusto ako sa kanya ay magkagusto rin siya sa akin – o maisipan niyang pwede niya rin akong magustuhan. Na nauwi naman sa isang masakit na pagtanggi sa parte niya at pagkawasak ng mundo sa parte ko. Ilang taon ding naging tahimik ang linya ng komunikasyon sa pagitan namin. Taon din ang itinakbo.

Nagbalik lang ang kung ano meron kami bago ang masaklap na pangyayari sa pagitan namin noong mga panahong naisip ko ang malaking katangahang nagawa ko. Muli, nagkita kami. Sa muling pagkikitang ito ramdam ko pa rin ang kasabikan ngunit bawas na ng higit kaysa noong malaki pa ang pagkakagusto ko sa kanya. Sakto lang ang pagbalik niya. Iyon ang panahon na totoong nag-move on na ako at naisip kong hanggang magkaibigan lang kami.

Masaya ako kasi kahit papaano naalis sa pagitan namin ang ilangan. Muli, nagbalik ang dating pagkakaibigan. Madalas na uli kaming nakakapag-usap. Bumalik ang dating pagkakaibigan. Sa tingin ko nga parang mas higit pa siya sa dating kung ano mayroon sa pagitan namin. Nagagawa na naming mag-inisan, mag-pikunan, mag-asaran, at higit sa lahat magtawanan sa tuwing nakakapag-usap o nakakapag-text kami sa isa’t-isa.

Isang taon. Dalawang taon. Sa mga panahong lumipas, mula sa simpleng pakikipagbatuhan ng salita minsan nauuwi kami sa usapang pag-ibig…

Bagong relasyon. Hiwalayan. Balikan. Muling hiwalayan. Bagong pinagkakainteresan. Pagkawala ng napipintong pag-ibig. ‘Di ko namalayan nauwi kami sa usapang baka sa pagdating ng panahon, sa dami ng pag-ibig na dumaan, aniya’y maaaring kami rin ang magkakatuluyan. Na kami ang nararapat sa isa’t-isa

Natawa ako. Natuwa. Nabigla. Napaisip.

Maaari. Sa tagal ba naman ng pagmimithi ko sa kanya noon parang naging dream come true ang proposition niyang iyon. Kung iisipin, ipinagdasal ko siya, hiniling sa mga bituin, sa buwan, sa wishing well. Matagal kong pinangarap na dumating ang panahon na maisip niyang ako ang babaeng magmamahal sa kanya ng totoo, magmamahal sa kanya ng walang pasubali.

Maaari. Kilala ko na siya. Alam kong kahit may topak, matinong tao siya. Mapagmahal sa pamilya. Alam ko kung gaano niya kamahal ang nanay niya. Katulad ng pagmamahal ko sa aking ina. Dito magkakasundo kami. Alam ko din kung paano siya magmahal. Minsan din akong naging saksi sa loyalty niya sa naging nobya niya noon. May matinong trabaho, may direksiyon sa buhay, may pangarap. Higit sa lahat alam ng lahat na pogi din naman siya, walang kokontra doon.

Pag-aalinlangan. May setback lang sa proposition na ‘to. Naisip ko rin na parang lugi ako. Parang sa kalagayang ito, last choice ako. Parang nahulog na ako ang napili niya kasi wala na siyang pagpipilian. Kumbaga nag-end of the world na at wala nang natira kundi kaming dalawa. Magiging choosy pa ba siya? Kumbaga ako yung latak na kung kailan naubos na ang magagandang parte ng buhay, wala na siyang pagpipilian kundi simutin ang mumo na naiwan.

Pag-aalinlangan. Kaya ko bang mag-settle sa usapang alam ko naman na hindi kasing tindi ng inaasahan ko ang mararamdaman ng napipintong partner ko sa buhay sa akin? Alam ko kasing madali akong mahulog ulit sa kanya. Sa naging nakaraan ko sa kanya malaki ang posibilidad na muli na naman akong mahumaling sa – kung hindi pa man nangyari na ulit ang kinatatakutan ko. Malamang jaded na talaga ako pagdating sa kanya kaya alam ko talagang malamang ‘di ko na maaasahan ang sarili ko sa pagdedesisyon tungkol sa kanya.

Kaya matindi ang dilemma kung paniniwalaan ko ba o iisipin kong paasa lang talaga siya?

Pero heto na ‘to eh. Minsan lang ‘to dumating sa buhay ko. Ang lalaking halos buong puberty period and beyond kong hinintay dumating na sa doorstep ko. Papakawalan ko pa ba ‘to?

Siguro kahit masaktan na ako at lahat, susugalan ko ‘to. Sabi nga ng ilang kaibigan ko, “it’s about time!”

Kaya ariba na ‘to! Bahala na si Wonderwoman! Arya! 

A Never-ending Friendship

Friends are the DNA of society. They are the basic building blocks of life. If you have a couple of good ones, treasure them like gold. There’s nothing better… Your friends help you carry the big weight in life. That big burden we’ve all got called, “What the hell am I doing?”

– Jerry Seinfeld, SeinLanguage

IMG_20130106_174339

I was not your typical friendly girl. Many say I look a tad bit snob; that I seem to be unapproachable at first meeting.

I say this is true. I am a type of person who doesn’t give a flying care to anyone I don’t know. I am not the first one to say “hi”, to give a smile, to say my name. I’m not fond of giving out pleasantries except maybe if badly needed. If this is the definition of a ‘snob’, then I am one.

This may have rooted from my upbringing. I grew up sheltered. I never had childhood friends since we were constantly moving when I was in grade school. I grew up alone – my parents were too busy making a living – and secluded with no real friends which I can share my girlish dreams. The only playmate I had was my little brother who was four years my junior, which I think don’t qualify as a friend since he’s my brother and he’s a boy. And maybe because of that I never developed the sense of acquaintance and friendship.

High school was a bit of an improvement because I was able to build core relationships with my barkadas but it never really blossomed into a long-term one given that when I graduated I got shipped to Cebu and lost communication with many of them – except for the only best friend I have.

But college was different. Many say in college you don’t find loads of friends because people are always on-the-go. That may be true to some but it isn’t true for me because in college I had found the friends that made me grow up as a person and made me realize that I could not live alone in my own little world.

The friends I’ve made during college are those that I happen to cherish very much. When I met them I was still a child but in a span of a few years I was able to develop entirely to a person that I ought to be; someone that I never thought I would turn out to be.

They may be brutally frank, sarcastically funny, and highly opinionated but they were also life wise, lovingly caring, and hardcore friends. They made me feel loved – unknowingly – and cared for. They made me laugh my heart out, learn new trivial matters, and understand things in a new perspective. They opened me as a person. To sum it up, they made me mature. And that is thanks to their amity.

Having friends – real friends – is the greatest gift one can ever have. It was the greatest gift I have.

Friends are there when your family can’t. They can be your mother, father, sister, brother. They can be more than that, too. They are the first ones you run to and borrow some when you run out of cash. They share to you whatever they have, whenever they can. They’ll make you laugh with their bottomless jokes. They could also make you think like you are losing your mind. They’re a shoulder to cry on when you are hurt. At times, they’ll scold you when they think you are going out of bounds. But still, they are almost on your side of things.

Your family might be the foundation but friends are the pillars that could make you build up your life in the right direction. They help in cultivating your life and assist you in making the best out of it.

That is what my friends are to me. They light up my path, make me look for the bright things in life, and teach me to face everything that comes my way – either positive or negative – and learn from it. They are the pillars that help me stand and build my life as a mature person.

Check me out on Twitter (@october1486) and Facebook (Ana Lu)